مالی، با افزایش فشار توسط جماعت نصرت‌ الاسلام والمسلمین، تحت محاصره است

مالی با یک شورش رو به تشدید روبرو است، زیرا جناو نفوذ اراضی و فشار خود را بر دولت گسترش می دهد.

تحلیلگران و ناظران بشردوستانه این درگیری را «جنگ محاصره ای» توصیف می کنند که خطوط تدارکاتی، زیرساخت ها و ساختار های حکومتی را هدف قرار می دهد تا اقتدار دولت را تضعیف کند.

عملیات محاصره دسترسی به تیل، مواد غذایی و کالا ها را محدود ساخته و تجارت و خدمات اساسی را در مناطق عمده به شدت مختل کرده است.

حملات جناو بر کاروان های سوخت از کشور های ساحلی باعث کمبودی هایی شده که برق، ترانسپورت، مکاتب و فعالیت های تجارتی را مختل می سازد.

فشار اقتصادی و مالیات گیری اجباری

سازمان های نظارت بر امنیت و منازعه گزارش می دهند که جناو از طریق سیستم های محلی مالیات گیری و شبکه های اخاذی کنترول خود را اعمال می کند.

در مناطق روستایی، باشندگان و تاجران مجبور اند تحت تهدید سلاح جهت مواشی، ترانسپورت و فعالیت های تجارتی پول بپردازند.

این پرداخت ها منبع اصلی درآمد بوده و عملیات جناو و ظرفیت های لوجستیکی و نظامی آن را تمویل می کند.

چنین سیستم های اجباری بار اقتصادی را بر دوش غیر نظامیان منتقل کرده و در عین حال کنترول گروه های مسلح را از طریق ترس و اطاعت تحمیلی تقویت می کند.

جناو به طور مکرر زیرساخت ها از جمله سرک ها، پل ها و مسیر های انتقال سوخت را در امتداد دهلیز های ستراتیژیک هدف قرار داده است.

این تخریب جوامع را منزوی ساخته و دسترسی دولت را به ویژه در خارج از مراکز بزرگ شهری و اداری محدود می کند.

با گذشت زمان، این تاکتیک ها به تجزیه کنترول دولت و ظهور ساختار های موازی حکومتی در مناطق روستایی کمک می کند.

این وضعیت وابستگی به سیستم های حکومتی غیر رسمی یا تحت کنترول گروه های مسلح را در مناطقی که خارج از اداره دولت اند افزایش داده است.

روند های مشابهی از اجبار، مالیات گیری و کنترول توسط گروه های مسلح در بخش هایی از افغانستان نیز در دوره های حاکمیت شورشیان مشاهده شده است.

این شباهت ها نشان می دهد که بی ثباتی طولانی مدت چگونه می تواند به گروه های مسلح اجازه دهد تا از غیر نظامیان سوء استفاده کرده و در عین حال نهاد های دولتی و خدمات اساسی را تضعیف کنند.

کمپاین فشار اقتصادی ارتباط نزدیک با تلاش های دوامدار برای تضعیف اقتدار دولت و مقاومت غیر نظامیان دارد.

این روش های ترکیبی بی ثباتی را عمیق تر ساخته و شرایطی را ایجاد می کند که نفوذ دوامدار شورشیان را در مناطق مورد منازعه تقویت می نماید.

تأثیرات بشردوستانه و بی جا شدن

سازمان های بشردوستانه هشدار می دهند که محاصره ها و حملات بر زیرساخت ها باعث کمبودی های شدید و بسته شدن گسترده مکاتب شده است.

غیر نظامیان در مناطق مورد منازعه در پهلوی نا امنی دوامدار، با بی جا شدن، دسترسی محدود به کمک ها و افزایش آسیب پذیری روبرو اند.

حضور همزمان نیرو های دولتی و گروه های مسلح تلاش ها برای رساندن کمک های بشردوستانه و حفاظت از غیر نظامیان را پیچیده تر ساخته است.

کمبود مواد اولیه همچنان زندگی روزمره را در جوامع شهری و روستایی آسیب دیده بدتر می سازد.

بسته شدن مکاتب و اختلال در خدمات در چندین منطقه به دلیل ناامنی مداوم گسترده تر شده است.

غیر نظامیانی که میان نیرو های دولتی و شورشیان گیر مانده اند با خطرات چندگانه از جمله محدودیت در رفت و آمد و خلا های حفاظتی روبرو اند.

دسترسی به کمک های بشردوستانه همچنان به دلیل ناامنی، موانع لوجستیکی و حملات دوامدار بر شبکه های ترانسپورتی، محدود باقی مانده است.

این وضعیت به بی ثباتی طولانی مدت کمک کرده و تصور یک محاصره دوامدار را در سراسر مناطق تقویت می کند.

وضعیت کلی بازتاب یک روند گسترده تر در منطقه ساحل است که در آن گروه های وابسته به القاعده از طریق میکانیزم های کنترول اجباری نفوذ خود را گسترش می دهند.