افراط گرایان در ساحل از شکاف های اجتماعی سوء استفاده اقتصادی می کنند تا دامنه نفوذ خود را گسترش دهند

جماعت نصرت الاسلام و المسلمین (جناو)، یک گروه وابسته به القاعده که در سراسر منطقه ساحل افریقا فعالیت دارد، به گونه پیوسته با هدف قرار دادن جوامع آسیب پذیر نفوذ خود را گسترش داده است.

این گروه از حکومت داری ضعف، فقر مزمن و تنش های عمیق قومی در کشورهایی مانند مالی، بورکینافاسو و نیجر بهره برداری می کند.

با جا گرفتن در میان نارضایتی های محلی، این گروه جنگجویان را جذب می کند، عواید بدست میاورد و بر مناطق کنترول اعمال می نماید.

در سراسر ساحل، محرومیت اقتصادی بخش های بزرگی از مردم را دور از معیشت پایدار یا دسترسی به خدمات دولتی نگه داشته است.

جناو از این خلأ سوء استفاده کرده، خود را به عنوان یک مرجع بدیل معرفی می کند که می تواند درآمد، حفاظت و احساس تعلق فراهم سازد.

مردان جوان با فرصت های محدود به گونه ویژه در برابر جذب شدن آسیب پذیر اند، زیرا این گروه برای آنان معاش، سلاح و جایگاه اجتماعی دروغین ارایه می نماید.

سوء استفاده از شکاف های اجتماعی و قومی

ستراتیژی جناو به گونه گسترده بر تشدید شکاف های موجود قومی و اجتماعی متکی است تا همبستگی اجتماعی را تضعیف کرده و روند جذب نیرو را تسهیل کند.

در مالیو کشورهای همجوار، تنش های دیرینه میان جوامع چوپان و زراعت پیشه توسط این گروه دستکاری شده است تا خشونت را توجیه کرده و حمایت بسیج کند.

این گروه با همسو شدن با برخی گروه های قومی و بهره برداری از رقابت ها میان دیگران، خود را به عنوان مدافع منافع محلی جلوه می دهد، در حالی که بی اعتمادی در میان غیرنظامیان را عمیق تر می سازد.

این گروه همچنان از نارضایتی های دینی و اجتماعی بهره برداری کرده،خود را به عنوان محافظ هویت اسلامی در برابر تهدیدهای تصور شده بیرونی معرفی می کند.

جناو از طریق تبلیغات و واسطه های محلی، درگیری ها را در چارچوب ایدیولوژیک مطرح می کند که با جوامعی که از پیش احساس حاشیه نشینی دارند، همخوانی دارد.

باج گیری و سوء استفاده اقتصادی

علاوه بر جلب و جذب، جناو عملیات خود را از طریق شیوه های مختلف مالی تمویل می کند که اقتصادهای ضعیف محلی را هدف قرار می دهد.

آدم ربایی برای دریافت باج یکی از سودآورترین فعالیت های این گروه است که اتباع خارجی و همچنان نخبگان محلی هدف قرار می گیرند.

شعیب رحمانی، کارشناس مبارزه با تروریزم مستقر در هالند، گفت، «منابع مالی این گروه عمدتاً از طریق گرفتن باج، اخاذی، تحمیل مالیات های اجباری، قاچاق سلاح و همکاری با شبکه های جرمی سازمان یافته به دست می آید.»

او به سلام تایمز گفت، «این گروه به تدریج وارد خلأ حکومت داری می شود و با میانجیگری در منازعات محلی آن را پر می کند، سپس با تحمیل مالیات و اعمال کنترل امنیتی، اقتدار خود را تحکیم می بخشد.»

این گروه همچنین بر جوامع تحت نفوذ خود نظام های غیررسمی مالیات گیری و اخاذی تحمیل می کند و غالباً پرداخت پول نقد، مواشی یا کالا را مطالبه می نماید.

دهقانان، تاجران و حمل‌ کنندگان اغلب مجبور به پرداخت هزینه های حفاظت می شوند و یا با خطر خشونت روبرو می گردند.

با کنترول مسیرهای مهم تجارتی و بازارها، جناو قادر است از مردمی که در شرایط دشواری دارند اند، منابع استخراج کند.

این اجبار اقتصادی اقتدار گروه را بیش از پیش نهادینه می کند و در عین حال تاب‌آوری مالی جوامع محلی را تضعیف می کند.

عصمت الله نوری تحلیلگر امور جهانی مستقر در لندن، گفت،«ترکیب خشونت، ارعاب، اقتصاد غیرقانونی و جذب افراد آسیب‌ پذیر، ستون‌ های اساسی استراتژی این گروه را تشکیل می‌ دهد.»