خانواده های افغان آموزش را بر افراط گرایی ترجیح می دهند

نزدیک به چهار دهه، گروه های افراطی، به ویژه القاعده و جنبش های مشابه، تلاش کردند آموزش را محدود کرده و آن را با ایدیولوژی های افراطی جایگزین سازند.

آنها بارها به مکاتب و مراکز آموزشی حمله کردند و در عین حال با ایجاد ترس و ارعاب، مانع آموزش، به ویژه برای دختران شدند.

با وجود این فشارها، بسیاری از خانواده های افغان همچنان به حمایت از آموزش به عنوان مهمترین سرمایه گذاری برای آینده فرزندان شان ادامه داده اند.

در شهرها و قریه ها، خانواده ها تلاش می کنند با وجود فقر گسترده، بیکاری و فرصت های محدود، اطفال شانرا به مکتب بفرستند.

برای بسیاری از خانواده ها، آموزش نمایانگر امید و راهی به سوی ثبات، پیشرفت و سهم گیری معنادار در جامعه است.

آنان می خواهند فرزندان شان داکتر، انجینر، معلم و سایر متخصصان شوند، نه قربانیان جنگ و افراط گرایی.

این تغییر نشان دهنده تمایل رو به رشد برای ساختن افغانستان از طریق آموزش و فرصت ها به جای خشونت و ترس است.

پدری مصمم و با اراده

در بخش شرقی ولایت هرات، یک پدر معلول نمونه ای از تعهد قوی به آموزش است.

محمد داوود ۴۴ ساله که در دوران کودکی در نتیجه حمله هوایی اردوی شوروی در هرات فلج شده بود، هر صبح دختر هشت ساله اش را به مکتب می برد.

او هر روز شش کیلومتر را در شرایط دشوار طی می کند تا دخترش معصومه بتواند آموزش ببیند و آینده بهتری را تعقیب کند.

با آنکه داوود به دلیل فقر و معلولیت هرگز آموزش رسمی دریافت نکرد، دخترش آرزو دارد داکتر شود و به کشورش خدمت کند.

او ویلچر را با دستان خود حرکت می دهد و در مسیر راه بارها رفع خستگی توقف می کند.

برای او، راه مکتب بیش از یک رفت و آمد روزانه است؛ این راه نمادی از مقاومت در برابر محرومیت آموزشی و افراط گرایی است.

او باور دارد که آموزش دختران برای آینده افغانستان ضروری است و آن را یک نیاز ملی می داند.

او به سلام تایمز گفت، «آینده من به پایان رسیده است و تنها آینده دخترم برایم اهمیت دارد. می خواهم این طفل به مکتب برود و درس بخواند.»

«امیدوارم همه دختران افغان بتوانند مانند دختر من درس بخوانند و باسواد شوند.»

آگاهی در برابر نادانی

سال ها جنگ، خشونت و تبلیغات افراطی، افغانستان را در میان کشورهایی قرار داده است که بیشترین تاثیر را از درگیری ها دیده اند.

با وجود این چالش ها، بسیاری از جوانان افغان به گونه فزاینده آموزش را کلید غلبه بر افراط گرایی و عقب ماندگی می دانند.

این دیدگاه در تضاد آشکار با ایدیولوژی ترویج شده توسط سازمان های افراطی است و نشان دهنده رد فزاینده چنین باورها از سوی مردم است.

برای سال ها، گروه های افراطی تلاش کردند ترس ایجاد کرده و مشارکت در مکاتب و پوهنتون ها را کاهش دهند.

امروز، میلیون ها اطفال و جوان افغان با وجود مشکلات شدید اقتصادی و فقر گسترده، همچنان به دنبال آموزش هستند.

این تحولات نشان می دهد که افکار افراطی نتوانسته اند تمایل مردم به دانش و فرصت را از بین ببرند.

آموزش همچنان یکی از نیرومندترین سپرها در برابر افراط گرایی و جذب نیرو توسط افراط گرایان خشونت آمیز باقی مانده است.