https://afghanistan.asia-news.com/prs/articles/cnmi_st/features/2020/01/14/feature-01
امنیت |

افزایش فشار نظامی ۷۰ جنگجویان طالب در غور را مجبور به تسلیم شدن کرد

گزارش از عمر

هفتاد جنگجویان طالب در ولایت غور به تاریخ ۱۶ جدی پس از آنکه نیروهای افغان اقدامات خود را برای تصفیه سازی این منطقه از طالبان انجام دادند، تسلیم شدند. [نجیب الله نظری]

هرات -- پس از آنکه نیروهای امنیتی عملیات ها را برای تصفیه سازی منطقه از شورشیان انجام دادند، هفتاد نفر از اعضای طالبان به تاریخ ۱۶ جدی در ولایت غور تسلیم شدند.

جنرال امین الله احمدزی، قوماندان امنیه ولایت غور گفت، عملیاتی به نام «طوفان هریرود» از تاریخ ۸ جدی بدینسو در حال انجام است تا شاهراه هرات-غور و ولسوالی شهرک را از جنگجویان آزاد سازد.

وی به تاریخ ۱۶ جدی به خبرنگاران گفت، «در نتیجه فشارهای سنگین نظامی، گروهی متشکل از ۷۰ عضو طالبان که در منطقه کمنج ولسوالی شهرک و در امتداد شاهراه هرات-غور مشغول به اخاذی، قتل و حملات تروریستی بودند، با اسلحه خود به نیروهای امنیتی تسلیم شدند.»

image

در این تصویر که به تاریخ ۱۹ جدی در ولسوالی شهرک ولایت غور گرفته شده است، جنگجویان طالب که تسلیم مقامات محلی شده اند را می توان مشاهده کرد. [نجیب الله نظری]

image

در این تصویر که به تاریخ ۱۹ جدی در ولسوالی شهرک ولایت غور گرفته شده است، جنگجویان طالب دیده می شوند که سلاح های خود را به مقامات محلی تسلیم می کنند. [نجیب الله نظری]

وی افزود، «پس از آنکه عملیات ها شدت یافتند... طالبان بیشتر و بیشتر تسلیم نیروهای امنیتی شدند. بسیاری از جنگجویان طالب به زودی مجبور به تسلیم خواهند شد، وگرنه کشته خواهند شد.»

احمدزی گفت، در جریان عملیات نیروهای امنیتی در ولسوالی شهرک هشت عضو طالبان کشته شدند، در حالی که برخی از آنها فرار کردند.

وی گفت، «کسانی که تسلیم نیروهای امنیتی شده اند چاره دیگری نداشتند. اگر آنها از خشونت دست نمی کشیدند، آنها کشته می شدند.»

غلام ناصر خاضع، والی غور گفت، طالبان در منطقه كمنج ولسوالی شهرک از باشنده گان اقدام به اخاذی پول كرده و آنها را به قتل می رساندند.

وی گفت، «این جنگجویان درآمد زیادی را از دزدی پول از مسافران در شاهراه هرات-غور و باشنده گان منطقه جمع آوری کردند، اما نیروهای امنیتی جنگجویان طالب را در این ولسوالی نابود کردند.»

خاضع افزود، «پس از تسلیم شدن این گروه طالبان به نیروهای امنیتی، طالبان توانایی جنگ خود را در امتداد شاهراه هرات-غور و در ولسوالی شهرک از دست دادند. این گروه همچنان بیش از ۱۰۰ میل سلاح را به نیروهای امنیتی تحویل داده است.»

وی گفت، «اکنون آنها می توانند به زندگی عادی برگردند و در قریه های خود اقدام به زراعت و مالداری کنند. حکومت برای باشنده گان منطقه حمایت را فراهم خواهد کرد.»

پشیمانی ها از پیوستن به طالبان

مولوی محمد محسن، رهبر یک واحد طالبان تسلیم شده، به نیروهای امنیتی در ولسوالی شهرک گفت که گروه جنگجویان وی و دوستانش را وادار کرده است که علیه حکومت بجنگند.

محسن گفت، «ما آماده همکاری با حکومت و نیروهای امنیتی هستیم و از تمام توانائی خود برای تحقق امنیت به ولسوالی شهرک استفاده می کنیم. ما سلاح های خود را تحویل نیروهای امنیتی دادیم و به آنها قول می دهیم که در کنار آنها خواهیم ایستاد و از آنها پشتیبانی خواهیم کرد.»

وی افزود، «ما اجازه نخواهیم داد تا طالبان دوباره وارد ولسوالی شهرک شوند و مرتکب خشونت و کشتار شوند. ما سالها درگیر خشونت بودیم، اما از جنگ خسته شدیم و به زندگی عادی خود بازگشتیم.»

جلیل احمد، یکی دیگر از جنگجویان تسلیم شده گفت که از جنگ علیه حکومت پشیمان است.

وی گفت، «من هشت سال در صفوف مخالفین مسلح خدمت کرده ام، اما تسلیم نیروهای امنیتی و حکومت شدم. ما فهمیدیم که جنگ دیگر راه حلی نیست و ما باید به این وضعیت بدبختی پایان دهیم.»

وی گفت، «ما از حکومت می خواهیم كه از مردم ما حمایت كند و پروژه های انکشافی را آغاز كند كه می تواند برای جوانان شغل ایجاد كند. ما از همه برنامه های حکومت در ولسوالی شهرک پشتیبانی می کنیم و به کسی اجازه نمی دهیم امنیت را مختل کند.»

وی گفت، «طالبان در طول چند سال گذشته پل ها و جاده ها را نابود كردند، مکاتب را بستند و از تمام طرق پیشرفت جلوگیری كردند، اما بعد از این همه ما می خواهیم رونق و پیشرفت کنیم.»

عبدالباقی، یکی دیگر از جنگجویان تسلیم شده گفت، « طالبان به ما گفتند که ما باید 'جهاد' انجام دهیم. آنها از جوانان بیچاره سوء استفاده کردند.»

وی افزود، «اکنون که نیروهای امنیتی در ولسوالی شهرک حضور دارند، ما از جنگ دست برداشتیم و اسلحه های خود را به آنها تحویل دادیم.»

وی گفت، «ما آماده دفاع در برابر طالبان در كنار نیروهای امنیتی خود هستیم تا از روستاهای خود دفاع كنیم و ما اجازه نخواهیم داد كه [طالبان] ما را مجدداً به دوران تاریک سوق دهند.»

بمب های کنارجاده و ضرب و شتم

فضل احمد، یک باشنده ولسوالی شهرک گفت، پیش از آغاز عملیات پاکسازی، جنگجویان زندگی را برای باشنده گان محلی تلخ کردند.

وی گفت، «طالبان سال ها پیش روی ما جاده ها را مسدود کرده بودند و اکنون چون این جاده ها باز است، ما خوشحال هستیم. ما به شفاخانه دسترسی نداشتیم.»

وی با افزودن اینکه شورشیان باشنده گان محلی را لت و کوب می کردند و این منطقه را ناامن ساختند گفت، «ما نمی توانستیم به جایی برویم، زیرا طالبان بمب های کنار جاده ای را جابجا کرده بودند، و اگر ما به جایی می رفتیم، شاید ماین ها منفجر می شدند.»

وی گفت، «ما می خواهیم حکومت با ما کمک کند تا راه های خود را برای همیشه باز کنیم. ما دیگر نمی خواهیم که طالبان وارد قریه ما شوند و باشنده گان را آزار دهند. ما دیگر پولی نداریم تا به طالبان بدهیم.»

دوست محمد، یکی دیگر از باشنده گان ولسوالی شهرک موافقت کرد که پس از آن که نیروهای امنیتی بالای این گروه جنگجوی حمله کردند، زندگی ساکنین منطقه بهبود یافته است.

وی گفت، «طالبان بالای ما بسیار ظلم کردند و ما اکنون خوشحالیم که نیروهای امنیتی به ولسوالی ما آمده اند. طالبان وارد خانه های ما شدند و هر آنچه را داشتیم دزدیدند.»

وی افزود که طالبان از باشنده گان پول اخاذی کرده و جوانان را مجبور به پیوستن به صفوف خود کرده تا علیه حکومت بجنگند.

کرام الدین رضازاده، یک عضو ولسی جرگه از غور گفت، طالبان به نام «جهاد» به شمول شکنجه کردن مردم ملکی بی گناه، مرتکب جنایات و بی رحمی هایی شده اند.

رضازاده افزود، «اسلام تخریب پل ها و کشتن زنان و کودکان را تصدیق نمی کند. اسلام به طالبان اجازه نمی دهد ماین های زمینی را در جاده های عمومی پراکنده کنند.»

رضازاده گفت، «ما دیگر اجازه نخواهیم داد تا طالبان جنایتکار -- که مردم ملکی و کودکان بی گناه را کشته اند، وارد ولسوالی شهرک شوند.»

آیا شما این مقاله را می پسندید؟
2
1 دیدگاه
شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها

یک کس تعجب می کند که چرا جهان در برابر افغانستان موقف دشمنی را اختیار می کند؟ پاکستان و ایران خود شان را کشور های اسلامی تلقی می کنند، در حالیکه ریختاندن خون افغانها برای شان خیلی آسان است که حتی یهودها ریختن خون فلسطینی ها را آنقدر بی ارزش نمی ریزانند. امریکایی ها نه تنها افغانها را می کشند بلکه بالای اجساد آنها ادرار می کنند و این دروغ نیست. سالها قبل این کار در ولایت هلمند و اروزگان رخ داده بود. روسها به اندازه ای ماین غرس کردند که پس از خروج این حیوان ها [روسها] در سال ۱۳۶۸ هنوز هم پاکسازی نمی شوند. و خرابترین موضوع اینکه آنها هنوز هم شورشیان را بر ضد حکومت افغانستان آموزش می دهند. خداوند بالای افغانها رحم بکند.

پاسخ