حقوق زنان

مرکز آموزشی در بدخشان زنان جوان را از طریق کورس های خیاطی توانمند می سازد

گزارش از محمد قاسم

زندگی، یک بنیاد در ولایت بدخشان افغانستان، آموزش رایگان در زمینه خیاطی، بازاریابی و فروش را برای ۷۰ دختر و زن تقدیم می کند. به گفته مقامات محلی، این بنیاد از سال ۱۳۹۸ به طور رایگان به آموزش زنان و دختران در مناطق مختلف این ولایت پرداخته است. [عکس از اصغر قاری زاده]

کندز -- بنیاد زندگی برای ۷۰ دختر و زن در ولایت بدخشان آموزش رایگان در زمینه خیاطی، بازاریابی و فروش لباس ها تقدیم می کند.

مسیح الله محمدی رییس این بنیاد گفت، زندگی از سال ۱۳۹۸ به طور رایگان به آموزش زنان و دختران در مناطق مختلف این ولایت پرداخته است.

کورس آموزشی پنج ماهه فعلی در ماه حوت با حضور ۷۰ شرکت کننده در فیض آباد، مرکز ولایت بدخشان آغاز شد.

محمدی گفت که شرکت کنندگان که اکثر آنها یتیم یا بدون سرپرست مرد هستند، با مشکلات اقتصادی روبرو هستند و از این کورس بهره مند خواهند شد.

زنان جوان به تاریخ ۲۲ سرطان در بنیاد زندگی در فیض آباد، مرکز ولایت بدخشان دیده می شوند که خیاطی را بطور رایگان یاد می گیرند. [عکس از اصغر قاری زاده]

زنان جوان به تاریخ ۲۲ سرطان در بنیاد زندگی در فیض آباد، مرکز ولایت بدخشان دیده می شوند که خیاطی را بطور رایگان یاد می گیرند. [عکس از اصغر قاری زاده]

وی گفت، «ما بطور ماهانه به شرکت کنندگان این کورس خرچ جیب می دهیم. همچنان، ما سعی می کنیم به آنها کمک کنیم تا شغل پیدا کنند و صنایع دستی خود را در بازارهای محلی بفروشند.»

کمک کنندگان بین المللی مانند سازمان زنان ملل متحد، آکسفام، جی آی زید و دیگران در قسمت تمویل برنامه های آموزشی زندگی کمک می کنند.

او گفت، «بیشتر این دختران پدران خود را به دلیل دو دهه جنگ از دست داده اند و با مشکلات جدی اقتصادی مواجه هستند. این برنامه با ایجاد امکان دوخت و فروش محصولات خود به آنها کمک اقتصادی می کند.»

آنها علاوه بر یادگیری خیاطی به گونه تیوریکی و عملی، در فروش و بازاریابی نیز مهارت کسب می کنند.

امید برای آینده

شماری از زنان جوان شرکت کننده در کورس خیاطی در بدخشان می گویند که نسبت به آینده خود احساس امیدواری بیشتری می کنند و نسبت به آینده خود تردید کمتری دارند.

رحیمه، ۱۸ساله، دانش آموز یک لیسه در شهر فیض آباد، گفت که او و سایر دختران نیم روز در صنف ها خیاطی می آموزند و دوخت هر نوع لباس زنانه را یاد گرفته اند.

او گفت، «پدرم را در سال ۱۳۹۸ در یک انفجار در شهر فیض آباد از دست دادم و اکنون سرپرستی و مراقبت خانواده ام بدوش من است.»

او توضیح داد، «مادرم مریض است و نمی تواند کار کند و برادرانم خوردسال هستند. من باید خیاطی را به صورت حرفه ای یاد بگیرم تا در آینده از خانواده ام از لحاظ مالی حمایت کنم.»

منیژه احمدی یکی دیگر از شرکت کنندگان در دوره خیاطی گفت که همراه با دو خواهر و برادرش با خانواده کاکایش زندگی می کند.

او گفت، «پس از مرگ پدر و مادرم امیدم را به زندگی از دست داده بودم و نگران آینده خود بودم.»

وی گفت، «در اوایل حتی نمی توانستم یک سوزن را به درستی در دست بگیرم، اما در سه ماه گذشته برش و دوخت لباس را یاد گرفتم.»

او گفت، «بسیار زیاد خوشحالم که بخشی از این آموزش هستم، زیرا تا حدودی من را به آینده ام امیدوار کرده است.»

شریفه اکبری که آموزش یک تیم ۱۵ نفره را هدایت می کند، گفت، شرکت کنندگان صنف به چهار تیم تقسیم می شوند و مهارت هایی مانند برش، خیاطی و بازاریابی را گام به گام یاد می گیرند.

وی گفت،‌ «پس از اتمام دوره آموزشی، ما می توانیم با وسایلی که در اختیار ما قرار می گیرد، لباس زنانه بدوزیم و در مغازه های شهر بفروشیم و از پول آن برای رفع نیازهای روزمره خانواده استفاده کنیم.»

نیاز فوری برای آموزش

سید احمد بیژنپور، یک جامعه شناس در بدخشان گفت که در این شرایط نیاز مبرم به آموزش دختران وجود دارد و باید در این زمینه تلاش های بیشتری صورت گیرد.

او گفت که اکثر زنان و دختران افغان در حال حاضر در خانه می مانند.

وی افزود، «برای اینکه آنها به خود متکی شوند باید برنامه های آموزشی خیاطی، گلدوزی، مهره دوزی و قالین بافی برای آنها برگزار شود تا آنها بتوانند در آینده کار پیدا کنند.»

او گفت که زنان افغان در دو دهه گذشته به طور قابل توجهی فعال بوده و دستاوردهای زیادی داشته اند، اما امروز آنها «محروم ترین گروه هستند».

بیژنپور گفت که زنان افغان به آموزش و توانمندسازی نیاز دارند و علاوه کرد که، «سازمان‌های غیردولتی و موسسات باید با آنها کمک کنند تا دوباره روی پای خود بایستند.»

آیا شما این مقاله را می پسندید؟

5 دیدگاه

شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها * نشان دهندۀ فیلد اجباری است 1500 / 1500

تا زمانی که حاکمان کنونی افغانستان اجازه کار و فعالیت زنان در داخل حکومت و جامعه را ندهند، چنین پروژه‌ها و فعالیت‌هایی سودمند نیستند. طالبان می خواهند زنان افغان را با مرگ فرزندانشان مشغول کنند تا زمانی برای تربیت فرزندانشان نداشته باشند.

پاسخ

این یک خبر خوب است، اما تطبیق این گونه فعالیت های و پروژه ها تا زمانی سودمند نخواهد بود تا وقتیکه زمامداران کنونی افغانستان کار و فعالیت زنان را در سطح دولت و جامعه به رسمیت نشناسند. طالبان مخالف کار زنان هستند. آنها با تحصیل زنان مشکل دارند و بر اساس دساتیر باداران پنجابی خود تلاش می کنند تا زنان را از تحصیل محروم سازند. در صورتیکه زنان تحصیل کنند، نسل های آینده در دام تجارت دینی طالبان و استخبارات جهانی گیر نخواهند افتاد. در عین حال طالبان می خواهند تا زنان را با مسلۀ مرگ و زندگی فرزندان شان مشغول ساخته تا آنها برای تعلیم و تربیۀ فرزندان شان وقت نداشته باشند. جامعۀ جهانی باید بر پاکستان فشار وارد کند تا طالبان را مجبور کنند که از سیاست های ظالمانه و دشمنانه خود بر ضد زنان دست بردارند. برای تحت فشار قرار دادن طالبان، باید فشار بر پاکستان را افزایش داد، زیرا این پاکستان بود که سی سال پیش طالبان را ایجاد کرد، با آنها کمک کرد تا به قدرت برسند و سپس آنها را به آمریکایی ها فروختند. زمانیکه ایالات متحده و جامعۀ جهانی حکومت مشروع و قانونی افغانستان را رها کردند، پاکستان به طالبان و سایر گروه های تروریستی کمک کرد تا قدرت را بدست بیآورند. تا وقتیکه سیاست پاکستان تغیر نکند، طالبان نیز تغیر نخواهند کرد.

پاسخ

مقام زن تحت حاکمیت طالبان زنان نمیتوانند: مکتب بروند، کارکنند، در تکسی سوار شوند، به تنهایی مسافرت کنند، به میل خود لباس بپوشند، آرایش کنند، به آرایشگاه بروند، به پارکها بروند، آواز بخوانند، موسیقی بنوازند، حمام بروند، والیبال کنند، باسکتبال کنند، شنا یا آب بازی کنند، به سینما بروند، در فلمها کارکنند، خلاصه از حق اشتراک در جامعه محروم هستند. نوراحمد خالدی

پاسخ

بدبختانه که افغانستان همه چیز را از دست داد. چیزی که آقای خالدی نوشته کرده این هم در یک جامعه مانند افغانستان غیر معقول است اما حد اقل باید برای زنان حقوق ابتدایی شان به شمول تعلیم و تحصیل، کار و تجارت داده شود.

پاسخ

با تأسف که به دلیل پالیسی های خصمانه طالبان با زنان افغانستان، اکنون زنان به جای کار در مقام های بلند حکومتی به کارهای بسیار کوچ و پیش پا افتاده راضی هستند. طالبان با کار کردن، تحصیل، تعلیم و هرګونه نقش زنان در جامعه مخالف بوده و مانع پیشرفت آنها به هر طریقی که باشد می شود. زنان افغانستان در خط مقدم قربانیان وحشت و جهالت طالبان قرار دارند و همه روزه با سرکوب آنها مواجه هستند. جامعه جهانی باید طبق وعده های شان تا زمانی این حکومت وحشی را به رسمیت نه شناسند تا وقتیکه آنها به زنان حقوق اسلامی و انسانی شانرا نه داده باشند. جامعه جهانی یکبار فریب طالبان را خورد؛ فکر کنم همین تجربه باید برای شان کافی باشد که طالب قابلیت حفظ اعتماد را ندارد و باید همیشه مورد فشار قرار داشته باشد. من از مؤسسات کمک کننده تشکر می کنم که با حداقل امکانات و درحالیکه با فشارهای ګوناګون از طرف طالبان مواجه هستند باز هم به زنان افغان کار می کنند. همچنان تشکر از سلام تایمز که با انعکاس این خبرها به ما خوشی میدهد.

پاسخ