امنیت

روسیه برای تقویت حضور نظامی در آسیای میانه از افغانستان به عنوان یک بهانه استفاده می کند

گزارش از کنات التینبایف

image

در تصویری که به تاریخ ۱۱ سرطان به طور آنلاین منتشر شد نیروهای ویژه روسیه در یک تمرین در ازبیکستان اشتراک می کنند. [وزارت دفاع روسیه]

الماتا -- افزایش فعالیت های نظامی روسیه در آسیای میانه که ظاهراً با هدف مبارزه با هرگونه تهدید طالبان از افغانستان می باشند، ناظرین را در مورد انگیزه های حقیقی کریملین بدبین ساخته است.

در هفته های اخیر تمرینات مشترک نظامی زیادی در منطقه انجام شدند زیرا رژیم روسیه در مورد امنیت جمهوریت های آسیای میانه شوروی سابق، ابراز نگرانی می کند.

وزارت دفاع روسیه به تاریخ ۲۹ سرطان گفت، تانک های روسی که در پایگاه نظامی ۲۰۱ در تاجیکستان مستقر هستند، پیش از تمرینات نظامی در ماه آینده، به محل های تمرینات در نزدیکی مرز با افغانستان رسیدند.

پایگاه ۲۰۱ بزرگترین پایگاه نظامی روسیه در خارج از کشور است.

image

سیرگی لاوروف وزیر خارجه روسیه، شیر محمد عباس استانکزی (مذاکره کننده صلح طالبان) (در وسط) و محمدرضا بهرامی سفیر وقت ایران در افغانستان (سمت راست) در ماه قوس ۱۳۹۷ برای عکس گرفتن در مسکو ایستاده اند. [یوری کادوبنوف/ای اف پی]

image

در این تصویر که در سال ۱۳۹۹ منتشر شده است، اعضای گروه طالبان در جریان تمرین جنگی در یک کمپ در افغانستان دیده می شوند. روسیه سال هاست که پول و سلاح را به طالبان ارسال می کند. [آرشیف]

رادیو آزادی گزارش داد، قرار است که روسیه، تاجیکستان و ازبیکستان از تاریخ ۱۴ الی ۱۹ اسد تمرینات مشترک نظامی را در نزدیکی مرز میان تاجیکستان و افغانستان برگزار کنند.

به گفته الكساندر لاپین فرمانده ناحیه نظامی مرکزی روسیه، این تمرین در میدان آموزش نظامی حرب-میدان تاجیكستان انجام خواهد شد.

لاپین به تاریخ ۲۸ سرطان گفت، هدف از این تمرین «تشدید تلاش های مشترک نظامی علیه واحدهای مسلح غیرقانونی است که بالای یک متحد آنها حمله می کنند».

وزارت دفاع روسیه اعلام کرد، حدود ۱۵۰۰ سرباز از روسیه و ازبیکستان از تاریخ ۸ الی ۱۹ اسد به طور جداگانه در یک تمرین مشترک در ازبیکستان اشتراک خواهند کرد.

حدود ۱۰۰۰ نفر منسوبین نظامی روسی که در پایگاه نظامی ۲۰۱ مستقر هستند، هفته گذشته در تمرینات اشتراک کردند.

دفتر مطبوعاتی ناحیه نظامی مرکزی روسیه گفت، هدف از این تمرین عملی کردن «برنامه ریزی و پشتیبانی همه جانبه از عملیات های جنگی در یک وضعیت متغیر» که معنای آن افزایش فعالیت طالبان در افغانستان می باشد، بوده است.

روسیه مکار

طالبان در هفته های اخیر کنترل مناطقی از شمال افغانستان را به شمول گذرگاه مرزی شیرخان بندر در ولایت کندز در آن سوی دریای پنج از تاجیکستان، به دست گرفته اند.

طالبان همچنان بالای ولسوالی های کلدار و شورتپه ولایت بلخ که با ازبیکستان و تاجیکستان هم مرز هستند، حمله کردند.

مقامات روسی گفته اند، اگر ضرورت شود کریملین آماده است تا با تاجیکستان «برای تأمین امنیت در مرز با افغانستان» کمک های اضافی را فراهم کند.

سیرگی لاوروف وزیر خارجه روسیه به تاریخ ۱۶ سرطان گفت، روسیه آماده است تا امنیت شرکای خود در سازمان پیمان امنیت جمعی (سی اس تی او) که شامل قزاقستان، قرغیزستان و تاجیکستان می شوند را تأمین کند.

وی گفت، «ما به شمول اینکه از توانایی های پایگاه نظامی خود در مرز تاجیکستان با افغانستان استفاده کنیم، هر کاری را انجام خواهیم داد تا از هرگونه ادعای تهاجمی علیه متحدین خود، جلوگیری کنیم.»

ناظرین می گویند، اما به نظر می رسد كه مقامات روسی برای پیشبردن برنامه خود در آسیای میانه تهدید را با بزرگنمایی بیان می كنند.

روسیه منحیث یک کشوری که تقویم را با تمرینات نظامی مشترک پر کرده است، به طور شگفت انگیز در مورد میزبانی از طالبان برای گفتگوهای مختلف و حتی مسلح کردن آنها، پشیمان نیست.

حتی اگرچه این گروه به عنوان یک سازمان تروریستی در روسیه ممنوع می باشد، مقامات روسی به تاریخ ۱۷ سرطان با طالبان در مورد مسائل افغانستان در مسکو گفتگوها را برگزار کردند.

وزارت خارجه روسیه در اعلامیه ای گفت، «هیئت طالبان به طرف روسی دوباره اطمینان دادند كه طالبان از مرزهای کشورهای آسیای میانه تجاوز نخواهند كرد و همچنان ضمانت هایی را برای مصؤنیت مأموریت های دیپلوماتیک و قونسلی كشورهای خارجی در افغانستان را فراهم كردند.»

جنگ اعلام نشده در افغانستان

قاسم بیک محمدوف یک دانشمند علوم سیاسی تاجیکی که چندین بار به افغانستان سفر کرده است به طنزی از روابط نزدیک روسیه با طالبان اشاره کرد.

بیک محمدوف حکایت کرد، زمانیکه ضمیر کابلوف که اکنون نماینده رئیس جمهور روسیه برای افغانستان است، در سال ۱۳۷۴ در یک تلاش برای آزادکردن خدمه یک هواپیمای سرنگون شده روسیه با ملا محمد عمر بنیانگذار طالبان در قندهار گفتگو کرد، پشت سر وی یک نقشه امپراتوری آینده طالبان بر روی دیوار نصب بوده است.

وی گفت، «مسكو و كریملین به عنوان بخشی از امارت اسلامی ذکر شده بودند.»

وی افزود، «این بعید است که وی در آن زمان نتوانسته باشد که آن را ببیند. اکنون کابلوف و روسیه به وعده های طالبان مبنی بر حمله نکردن بالای همسایگان آنها، اعتماد دارند.»

شاید ناراحت کننده ترین حالت این باشد که حکومت روسیه سال هاست که طالبان را تجهیز، مسلح و تمویل می کند.

منابع امنیتی و مقامات منطقه ای در سال ۱۳۹۶ به سلام تایمز گفتند، حمایت روسیه به گروه طالبان و شبکه حقانی در غرب افغانستان حداقل از سال ۱۳۹۴ بدینسو جریان دارد.

چنین حمایت به شمول ارسال سلاح ها و مهمات و آموزش توسط مشاورین روسی، قبلاً در شمال افغانستان گزارش شده بود.

یک منبع امنیتی در مناطق غرب افغانستان به شرط ناشناس ماندن گفت، «نیروهای امنیتی در جبهه های جنگ در غرب افغانستان به طور مکرر سلاح های پیشرفته روسی انواع سلاح ها که فقط در دسترس نیروهای روسی اند را پیدا کرده اند که طالبان از آنها استفاده می کردند.»

این منبع گفت، «مسکو با پشتیبانی مالی و تسلیحاتی از گروه های تروریستی مانند طالبان و شبکه حقانی درگیر جنگ اعلام نشده با افغانستان است.»

لندن تایمز در سال ۱۳۹۶ به نقل از منابع طالبان گزارش داد، در همین حال، رژیم روسیه ماهانه ۲.۵ میلیون دالر را از طریق فروشات مواد سوختی با طالبان کمک می کرد.

تاکتیک های ترسناک کریملین

دوسیم ساتپایوف رئیس گروه مشاورتی ارزیابی خطرات در الماتا قزاقستان گفت، روسیه تهدید طالبان را به جز یک بهانه برای ترساندن منطقه و نزدیک كردن آن به مدار خود، چیزی بیشتری نمی داند.

وی گفت، با خروج نیروهای امریكایی و ناتو از افغانستان، مسكو برای افزایش نفوذ خود در آسیای میانه یک فرصتی را می بیند.

ساتپایف گفت، «روسیه به منظور تقویت جایگاه خود به عنوان ضامن امنیت در منطقه، به طور مکرر تهدیدات افغانستان را به کشورهای آسیای میانه یادآوری می کند.»

در شرایط فعلی، مسکو از افغانستان به عنوان یک بهانه استفاده می کند و تلاش کند که یک مشارکت نظامی و سیاسی نزدیکتر با کشورهای آسیای میانه تحت سازمان (سی ای تی او) را به دست بیاورد.

ساتپایف در اشاره به اینكه در اواسط ماه سرطان مقامات روسی به طور جسورانه اظهارات خود را به نمایندگی از تمام آسیای میانه اعلام كردند گفت، اما كریملین این كشورها را به عنوان متحدین نه بلکه به عنوان ماهواره ها می داند.

پس از آنکه رسانه ها احتمال انتقال سربازان امریکایی از افغانستان به آسیای میانه را گزارش دادند، لاوروف به تاریخ ۲۱ سرطان در یک کنفرانس خبری اعلام کرد که کشورهای آسیای میانه به میزبانی پایگاه های نظامی ایالات متحده علاقه مند نیستند.

وی با افزودن اینكه پدیدارشدن تأسیسات جدید ارتش ایالات متحده به نفع امنیت منطقه ای نیست تأكید كرد، «سؤالات مربوط به حضور نظامی خارجی در كشورهای سازمان (سی اس تی او) به تفاهم درونی این سازمان نیاز دارند.»

تهدید کردن آزادی آسیای میانه

مارس ابایف یک خبرنگار وبسایت Orbita.kg در بیشکیک پایتخت قرغیزستان گفت، سخنان لاوروف به وضاحت ثابت می کند که منافع واقعی روسیه در محافظت از آسیای میانه نه بلکه در این است که اهداف جیوپولیتیکی خود را دنبال کند.

وی گفت، «اگر پایگاه های نظامی ایالات متحده در كشورهای ما می بودند ما از حفاظت بیشتری برخوردار می بودیم، اما روسیه در اینجا «رقیبان» نمی خواهد.

وی گفت، حضور نظامی روسیه در آسیای میانه احتمالاً در آینده قابل پیش بینی به بهانه «تأمین کردن ثبات» گسترش خواهد یافت.

وی گفت، حضور نظامی شدیدتر روسیه به جای تأمین کردن ثبات آزادی کشورهای منطقه را تهدید می کند و می تواند در تصامیم سیاسی مهم به عنوان یک وسیله فشار قاطع از آن استفاده شود.

آبایف گفت، «کشورهای آسیای میانه از قبل هم از نظر اقتصادی و هم از نظر دفاعی به روسیه وابسته اند.»

وی افزود، «اگر روسیه حتی نیروهای نظامی و تجهیزات نظامی قویتری در قلمرو ما داشته باشد، ما از چه نوع آزادی صحبت كرده می توانیم؟ حکومت های ما به دست نشانده ها تبدیل خواهند شد.»

وی به ملحق شدن کریمیا توسط روسیه در سال ۱۳۹۳ اشاره کرد که با یک واحد نظامی صورت گرفت که کریملین از قبل برای آن منظور ساخته بود.

آبایف گفت، «آیا تجربه تلخ اوکراین چیزی به ما نیاموخته است؟»

آیا شما این مقاله را می پسندید؟

0 دیدگاه

شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها * نشان دهندۀ فیلد اجباری است 1500 / 1500