آموزش

«آموزش با صابر»: مرد نابینا به هزاران نفر در خوست از طریق رادیو تدریس می کند

گزارش از خالد زیری

حیات الله صابر، ۳۳ ساله، به تاریخ ۱۴عقرب در یک برنامه زنده رادیویی در استودیویی در شهر خوست نمایش داده می شود. [خالد زیری/ سلام تایمز]

حیات الله صابر، ۳۳ ساله، به تاریخ ۱۴عقرب در یک برنامه زنده رادیویی در استودیویی در شهر خوست نمایش داده می شود. [خالد زیری/ سلام تایمز]

خوست -- یک مرد ۳۳ ساله خوستی که یک پا، یک دست و هر دو چشم خود را در انفجار مین از دست داده است، همه انتظارات را زیر پا گذاشته و فرصت یادگیری را برای هزاران نفر فراهم می کند.

حیات الله صابر، باشنده قریه خاباشخیل متون، مرکز این ولایت، در سال ۱۳۸۶ اندکی پس از پایان مکتب زخمی شد.

با وجود جراحات، او از ۱۰ سال به اینسو میزبان برنامه های رادیویی اجتماعی و سیاسی با سازمان های مختلف رسانه های محلی در خوست بوده است.

اخیراً، در سال گذشته، صابر شروع به ضبط یک برنامه رادیویی با هدف آموزش خواندن و نوشتن به شنوندگان کرد.

اکنون او بیش از ۱۰۰۰۰ شاگرد در مرکز ولایت و سایر ولسوالی های خوست دارد.

صابر کتاب های ابتدایی انگلیسی و پشتو را می نویسد و سپس آنها را برای خرید شنوندگان به دوکان ها و شرکت های تجارتی دیگر در جوامع مختلف می فرستد.

کتاب ها حاوی حروف، کلمات و جملات مربوط به یک عدد هستند. صابر در برنامه خود شماره را صدا می کند و سپس مطالب را با صدای بلند برای شنوندگانش می خواند.

صابر با اینکه نابینا است اما با کمک دوستانش دروس را حفظ می کند. او پس از ثبت آنها در خانه اش، ثبت ها را برای پخش به چهار ایستگاه رادیویی محلی می فرستد.

اکثر شاگردان او را دختران و زنان بی سواد مناطق دوردست تشکیل می دهند که یا در مناطق خود مکتب ندارند و یا اجازه ندارند به مکتب بروند.

صابر گفت، «ما ابتدا این برنامه را برای آموزش به خانواده هایی... که در مناطق خود مکتب ندارند یا به دلیل مسائل اقتصادی و اجتماعی از رفتن به مکتب محروم هستند، راه اندازی کردیم.»

صابر در سال جاری تاکنون سه سلسله کتاب چاپ کرده است.

دروس سلسلهء سوم که علاوه بر پشتو و انگلیسی ریاضی را نیز پوشش می دهد همچنان در حال پخش است و به زودی تکمیل می شود.

او گفت، «از طریق این درس ها، ما نه تنها به فواید اخلاقی می رسیم، بلکه میلیون ها افغانی نیز به دست می آوریم. تلاش می کنیم این برنامه را به ولایات دیگر نیز گسترش دهیم.»

فرصتی برای یادگیری

شازیه سحار، ۲۰ ساله، باشنده یک منطقه دور افتاده ولایت خوست، گفت که او یک سال است که برنامه رادیویی صابر را دنبال می کند و در مدت کوتاهی چیزهای زیادی یاد گرفته است.

وی گفت، «این برنامه باید بیشتر توسعه یابد. مسئول برنامه خیلی چیزها به ما یاد داد، قبلاً نمی توانستیم تاریخ انقضای دواها را در خانه بخوانیم، اما الان بسیار چیزها را می دانیم.»

مریم سحار، ۱۸ ساله، خواهر شازیه، که او نیز به درس های رادیوی گوش می دهد، با اشاره به محدودیت های فرهنگی محلی یا فاصله های جغرافیایی زیاد، گفت، «دختران ممکن است در مناطق دورافتاده به مکتب نروند.»

ما از جامعه بین المللی می خواهیم که در این زمینه کمک کنند. در حال حاضر ایستگاه های رادیویی محلی در برخی مناطق دوردست برنامه پخش نمی کنند. اگر پخش به آن مناطق گسترش یابد، این برنامه شنوندگان بیشتری خواهد داشت.

ولی خوستی، ۴۸ ساله، کاکای سحار، گفت، «هر دو برادرزاده من بی سواد بودند، اما اکنون با زبان انگلیسی و پشتو آشنا هستند.»

او گفت، «من از جامعه بین المللی می خواهم که از طرق مختلف فرصت های یادگیری را برای این دختران فراهم کند.»

خوستی گفت که علاوه بر خواهرزاده هایش، پسر و برادرزاده اش نیز از طریق برنامه رادیویی صابر تحصیل می کنند.

تنها وسیله پیشرفت

شبروز پکتین، استاد فاکولته طب پوهنتون شیخ زاهد در شهر خوست، گفت که تدریس از طریق رادیو یک رویکرد ابتکاری است.

وی گفت، «تا جایی که من آن را دنبال کرده ام، برنامه «آموزش با صابر» برای متعلمین بسیار مهم است. این برنامه کمک زیادی به خواندن و نوشتن کرده است.»

وی گفت، «آموزش تنها وسیله پیشرفت در یک کشور و یک جامعه است که ما را قادر می سازد با دیگران رقابت کنیم.»

«آموزش با صابر» که از طریق چهار ایستگاه رادیویی محلی خوست در زمان های مختلف پخش می شود نیز به منبع درآمد مهم مجریان تبدیل شده است.

شریف الهام، مدیر برنامه ولس ژغ، یک ایستگاه رادیویی خصوصی محلی در این ولایت، گفت که برنامه آموزشی صابر نه تنها باعث افزایش مخاطبان ایستگاه رادیویی ولس ژغ شده، بلکه درآمد تبلیغاتی نیز به همراه داشته است.

الهام گفت، زمانی که این برنامه شروع شد، [صابر] با رادیو ولس ژغ نیز برای پخش قرارداد بست که تا امروز ادامه دارد.

وی گفت، «این برنامه مخاطبان ما را افزایش داد زیرا هزاران شنونده از جمله متعلمین مکاتب به آن گوش می دهند.»

آیا شما این مقاله را می پسندید؟

4 دیدگاه

شیوه نامۀ بیان دیدگاه ها * نشان دهندۀ فیلد اجباری است 1500 / 1500

در ابتدا می خواهم از ادارهء سلام تایمز تشکر کنم که پس از مدت ها گزارشی را در مورد منطقه ای از پشتون ها منتشر کرد. ما می خواهیم مجله در مورد مشکلات مردم آن مناطق بنویسد زیرا سلام تایمز یک سازمان رسانه ای بین المللی است که برنامه های آن به تعداد زیادی از مردم می رسد و افراد مسئول (موسسات و مقامات مسئول) می توانند صدای آنها را بشنوند و سپس مشکلات آنها را می شنوند. خیلی راحت مورد رسیدگی قرار گیرد. همچنین تشکر از صابر که زحمت می کشد و جسارتش را از دست نداده اما کمبودهایی دارد. در ولایات ننگرهار، کنر و کابل افراد نابینا کارهای مختلفی انجام می دهند. آنها تدریس می کنند... نوعی نوشته به نام (بریل) وجود دارد که به نابینایان آموزش داده می شود. یکی از دوستان من نابینا است. او نوشتن بریل را آموزش می دهد. او شاگردان زیادی دارد. قرآن کریم را به خط بریل نوشته است. به طور کلی می توان گفت که اگر معلولان بخواهند زندگی خود را تغییر دهند، به کسی نیاز نخواهند داشت و مجبور نمی شوند دست به دامان کسی شوند. نمونه هایی از این دست در سطح بین المللی وجود دارد و در داخل افغانستان نیز افراد ناتوان زیادی وجود دارند که برای ادامه زندگی خود به سختی تلاش می کنند و از کسی التماس نمی کنند که کمک بخواهد.

پاسخ

از آقای صابر بخاطر ارائه برنامه های آموزشی برای مردم خوست به ویژه برای زنان تشکر می کنم. چنین برنامه هایی باید بیش از پیش گسترش یابد. نباید فقط وابسته به تلویزیون باشد، بلکه باید برنامه های تلویزیونی نیز در این حوزه ساخته و به مردم ارائه شود. اکنون عصر تکنالوژی است. ما باید از رادیو، تلویزیون و انترنت برای آموزش مردم و از بین بردن جهل در جامعه استفاده کنیم. برای استاد صابر آرزوی موفقیت روزافزون دارم.

پاسخ

من احساس و همت این انسان فداکار را می ستایم اما باید در نظر داشته باشیم که تعلیم غیر رسمی هیچ وقت نمی تواند جای تعلیم رسمی را بګیرد. من میبینیم که مؤسسات و ادارات زیاد در این روزها مصروف ارایه درس های آنلاین و یا هم رادیویی برای شاګردان به خصوص دختران هستند اما با تاسف که پول و انرژی مصرف شده در این زمینه تا حد زیادی هدر می رود. درست است که این کار دانش مردم را اضافه خواهد کرد اما درعین حال این کار اذهان مردم را از مسایل اصلی به خصوص تعلیم رسمی برای دختران دور می کند و باعث مصارف بیجا می ګردد. مردم افغانستان و جامعه جهانی باید یکجا با هم و با یک صدا از طالبان بخواهند که دروازه های مکاتب و پوهنتون را بروی شاګردان و محصلین دختر باز کنند و بر طالبان تا آخرین حد فشار بیآورند.

پاسخ

حیات الله صابر که یک پا ویک دست وهردو چشم خود را در یک انفجار ماین از دست داده است او توانسته است که برای ده‌هزار شاگردان زنان و مردان ازطریق رادیو درس خواندن را آموزش رایگان بیاموزند. حیات الله صابر شاید به مشکلات زیادی مواجه باشد چراکه یک نفر که هردو چشم خود از دست داده یک پا ویک دست هم ندارد این کار بیسیار مشکل است هرروز از خانه برآمدن وبه استیشن رادیو رفتن کار مشکل است اما صابر آردی قوی دارد این کار مشکل را برای خود نا مشکل دانسته و آن را انجام مدهید. هیچ کار دنیا مشکل نیست به شرایطی که اراده قوی داشته باشد. هرکس که مثل صابر واره تکلیف بکشد و برای این وطن کار کند انشاالله بی سوادی در تمام افغانستان ختم می‌شود .

پاسخ